„Słuchaj szeptu pędzącego sokoła. Venthra nie burzy dla samej przyjemności niszczenia; ona zdejmuje z nas pył zastoju i niesie nasze okręty ku nowym brzegom”. — Pieśń żeglarzy na Morzu Białych Łez
Wprowadzenie
Venthra, zwana Panią Pędu i Tchnieniem Świata, włada Kręgiem Wiatru Panteonu Siedmiu. W przeciwieństwie do Niewzruszonego Ghalla, Venthra to wieczny ruch, wędrowny ptak, który nie zna granic. Zapewnia ona oddech wszystkim istotom i pęd, który wprawia w ruch machinę natury. Jest patronką bacznych obserwatorów, żeglarzy przecinających oceany i bardów.
Mitologia i Działalność
W kanonie Panteonu, Venthra jest siłą katalizującą potęgę innych Strażników. Jako bliska przyjaciółka Arii, prowadzi deszczowe chmury nad wyschnięte ziemie Arthindaru, ratując uprawy przed suszą. Co więcej, jej tchnienie nadaje pęd płomieniom Annosa, pozwalając na szybką i czystą transformację materii.
Magia wiatru posiada też bezlitosne oblicze. Gdy wymaga tego walka, zaklinacze Venthry potrafią sprowadzić mordercze huragany lub uformować sfery miażdżącego ciśnienia, odcinając wrogom dech w piersiach. Działania te nie są owocem spaczenia, lecz czystą, brutalną fizyką powietrza.
Znaczenie i Kult
Venthrę symbolizuje Sokół w locie oraz Flet skrzyżowany z lutnią. Jej świątynie często znajdują się na klifach i najwyższych wieżach. Oddają jej cześć strzelcy proszący o celność, żeglarze błagający o pomyślne wiatry oraz bardowie i minstrele, dla których stanowi muzę melodii.
Jej wyznawcy rzadko formują zhierarchizowane zakony, preferując luźniejsze kręgi tajemne. Należą do nich Szeptunowie – wędrowni mędrcy komunikujący się na wielkie odległości, a także owiane złą sławą Braterstwo Ciszy – elita, która do perfekcji opanowała magię próżni i odcinania dźwięku, czyniąc z wiatru narzędzie bezszelestnej śmierci.